Langzaam trokken we naar het zuiden, nachtje hier en dagje daar. Camperplekjes vind je genoeg en soms zijn er al campings open. We wilden de Spaanse Pyreneeën in en dan van west naar oost gaan. St Jean de Pied a Port is zo’n grensstadje vóór je de Spanje binnentrekt. Nou ja, stadje, je komt binnen in een behoorlijke stad met veel industrie. De aangegeven camperplek lag midden in de stad, direct naast een congresgebeuren en speelvelden, waar op dat moment iets voor de jeugd was. Waarschijnlijk een conferentie voor jeugdige gelovigen. Maar gelovig of niet, jeugd blijft jeugd en naar elkaar roepen en gillen en hard lachen doen ze allemaal. Deden wij ook toen we jong waren en het hoort er ook zo bij. Verder was het lelijk, dus hier wilden wij niet.
Vlak voor je St Jean de Pied a Port binnen komt is er een ander plaatsje, St Jean de Vieux en daar stond een camping aangegeven. Dat plaatsje was heel lieflijk en rustig. We reden een lange bomenlaan op en helemaal op het eind was een mooi landhuis. Ongeveer op het midden van de laan stond een mannetje de nummers van de plekken schoon te maken. Hij keek niet op of om tot we vlak bij waren. Als een veer sprong hij omhoog en begon enthousiast te vertellen waar we konden staan. Die hulp hadden we eigenlijk niet nodig want de hele camping was leeg, maar vooruit, hij bedoelde het goed. Onder de bomen, niet ver van de douches en ander sanitair, wees hij ons een mooie plek. Wat een rust en wat een stilte!
Zelf woonde hij en zijn vrouw in een andere caravan en onderhield van daaruit de camping voor de mensen uit het grote huis. Hij mocht daarvoor voor niets op de camping staan. Zijn vrouwtje kwam ook, heel mager met een sigaret in haar mond. Ze keek schichtig naar het grote huis en gaf te kennen dat die mensen niet graag hadden dat zij rookte waar klanten bij waren. Maar ja, een mens moet doen wat ze niet kan laten. Wij hebben haar verder nooit zonder sigaret gezien. Ze had een stem als een gebarsten pot. Diep, hees en rauw. Het paste niet bij zo’n klein mager wijfie.
We zaten rustig een boek te lezen toen we opeens klok, klok, klok hoorden. Verbaast keken we op en zagen 6 dikke kippen voorbij komen. Ze gingen nog net niet de camper in, maar wel eromheen, overal mieren, slakjes en andere dingen pikkend. Klok, klok, klok. Sierra keek argwanend op. Katten kende zij en honden natuurlijk, maar wat was dit nu? Als stadshond had ze nog nooit een kip gezien, behalve in gebraden conditie, en ze vond het maar vreemd dat wij ze niet wegjoegen. Het ergste moest nog komen, ze hadden de drinkbak van Sierra ontdekt en besloten er gedurende onze aanwezigheid hun drinkbak van te maken. Sierra keek met lede ogen toe hoe drie keer per dag de kippen langs kwamen en van haar water dronken. In een weiland verder op liepen wat koeien met kleine kalfjes en je hoorde een ezel balken. Het sigarettenvrouwtje hoorde het ook en ze bromde met haar basstem, dat de ezel verdriet had. Ezels moeten met meerdere zijn en deze ezel was alleen. Meewarrig schudde ze haar hoofd en gooide er een flinke hoestbui achteraan.
Het was zo prettig op de camping dat we een paar dagen bleven. Een stukje verderop was een groepje wielrenners neergestreken, maar zo ver gingen de kippen niet, ze beperkten zich tot ons. Ach ja, kippen kunnen ook selectief zijn.