Vanuit La Mont saint Michel trokken we op ons gemak verder naar het zuiden en overnachtten we tussendoor op een eigenaardig camperplekje in een dorpje Chavagnes. Je kon er water tappen en de vuile tanks legen, dus het was een echt plekje, het stond trouwens ook op een bord. Maar wat een gek plekje! De camper stond zo scheef dat je met geen mogelijkheid de boel een beetje horizontaal kreeg. Je rolde zo je bed uit.
We hebben de camper maar buiten de daarvoor aangewezen plek gezet en toen ging het wel. We hadden ook geen zin om verder te reizen. Ik denk dat wij de eerste en enige mensen waren die ooit serieus van het plekje gebruik maakten. Steeds zag je mensen kijken en langs komen.
Er kwamen nog wel meer campers, maar die hielden het ook gelijk voor gezien. Maar er was wel een mooi wandelgebied met veel bloemen en bomen direct bij ons, dus dat was dan weer positief. De andere dag gingen we maar weer vroeg op pad en gingen naar St Denis op het eiland d’Oléron. Het ligt net onder La Rochelle, de grote badplaats, en onder het eilandje Isle ‘d Ré.
Het eiland is verbonden met een brug en het is er heel druk. Het maakt een beetje een Portugese indruk. Witte muren rondom de witte huizen en veel palmen. Het eiland is niet zo groot en de eerste helft is bijna één lange straat met rotondes. Heel veel campings, hotels enz. Wij reden bijna tot het einde en vonden bij st Denis d’Oleran een leuke camping.
Een jongeman met een paardestaart en veel krullen zat bij de receptie. Nou ja, eigenlijk stond hij op een trapleer met nog iemand en een andere man op de grond en ze probeerden een driehoekig plastic geval voor een vierkant glazen dakluik te hangen. Erg handig ging het niet. De anderen zeiden dat hij eerst mij moest gaan helpen. Met tegenzin verliet hij de ladder en gaf aan waar we een plekje konden zoeken. Hij was heel vriendelijk, maar keek steeds weer naar die andere twee en vergat soms helemaal waar hij mee bezig was. Toen kwam er nog een klant en eindelijk concentreerde hij zich. Het was vermakelijk.
Het was een leuke camping in een bos en direct aan het strand en je hoefde maar een klein trapje op, een pad over en dan weer een trapje af en dan stond je op het strand en aan de oceaan. Je moest wel uitkijken waar je de wagen neerzette, want je zakte op sommige plaatsen snel weg in het rulle zand. Wij ook dus, maar met een beetje graafwerk kwamen we gelukkig weer los.
Sierra had het enorm naar haar zin. Het weer was heerlijk en het was nog vloed ook. We gooiden steentjes die Sierra dan probeerde te pakken vlak voor er een golf aankwam. Soms was ze te laat en werd ze nat, maar meestal zag ze het op tijd. We vonden een paar mooi gevormde schelpjes, net slakkenhuisjes maar dan puntig en gegroefd.
Met eb bleef er in sommige geulen water staan waar kinderen in konden spelen, met vloed is de oceaan te gevaarlijk in tegenstelling met onze eigen Noordzee, waarbij je met vloed juist heerlijk kunt zwemmen.
Met eb bleef er in sommige geulen water staan waar kinderen in konden spelen, met vloed is de oceaan te gevaarlijk in tegenstelling met onze eigen Noordzee, waarbij je met vloed juist heerlijk kunt zwemmen.
.jpg "Isle d Oleran")
Zodra de vloed opkomt zie je van alle kanten de vissers komen. Op muren langs de haven en op het strand overal zie je hengels en grote netten. Bij de haven gooiden ze grote vierkante netten in het water en na een minuut of drie haalden ze die weer boven met kleine visjes erin. Die werden vervolgens in een emmer water gedaan om mee te nemen naar huis of voor de restaurants.
Wat ook mooi was dat was het wier dat aan de vloedlijn lag. Het had een diep groene kleur. Na een tijdje werd het natuurlijk minder mooi, want het rotte weg, maar zolang het vers was genoten we er van.
Ja, een leuke camping, wc en douches waren schoon en het was niet duur.
Ja, een leuke camping, wc en douches waren schoon en het was niet duur.
.jpg "Isle d Oleran")