Vanuit Normandië gingen we naar La mont Saint michel, het kleine eilandje bij de ingang van Bretagne. We waren hier al een paar keer eerder, maar het blijft leuk. We kwamen al vroeg aan en zetten de camper op de camperplek direct langs het water. Nou ja, water. Het was een stroompje dat wachtte op de vloed. Wij wachtten samen met het stroompje.
Eerst gingen we wat eten en daarna wandelden we naar het dorpje op de rots. Het was flink eb en we konden rond de rots lopen. Overal zag je mensen. Het dorpje op de rots zijn de oude huisjes van de monniken. Hoog op de punt stond de grote kathedraal. De marmeren pilaren zijn lichtgroen uitgeslagen, het is mooi.
Maar deze keer zijn we niet naar boven geklommen. Sierra mag toch niet mee naar binnen ondanks haar belofte dat ze braaf zal zijn. Het allereerste kerkje of liever gezegd hut, was van een kluizenaar, een monnik die van eenvoud hield, maar later is de eenvoud verdwenen. Pelgrims kwamen door de eeuwen heen om daar te aanbidden, maar het verraderlijke water, komt daar zo soms zo snel opzetten dat velen verdronken.
Toen wij er waren verwachten ze geen erg hoog water bij vloed, want er stond een bord waar in 4 talen opstond: De zee zal vandaag het parkeerterrein niet overspoelen. Dat was een geruststellende gedachte. Het stond er in het Engels, Frans, Duits en Italiaans, maar hoewel er veel Nederlanders komen staat het er niet in onze taal. Dus zij schatten ons hoog in en gaan er vanuit dat wij wel een of meerdere van deze talen kunnen lezen, of ze denken "verzuip maar". Laten we maar van het eerste uitgaan. Dat ze ons over het hoofd zien is uitgesloten want er liepen Nederlanders op echte Hollandse klompen.
Toen we een tijd hadden gewandeld gingen we terug naar de camper en keken naar alles wat er gebeurde. Het was een half uur voor de vloed. Er waren wat groepjes wadlopers die werden gewaarschuwd dat ze moesten maken dat ze de oever zouden bereiken. Mensen die een kwartier later nog rondhingen werden streng toegesproken. De vloed kwam en het stroompje liep vol, maar inderdaad was het niet spectaculair, de parkeerplaats bleef veilig.
We wachten op de zonsondergang want we wilden het eiland zien als het verlicht werd. Ons wachten werd beloond. Het was schitterend.