Onze hond Sierra voelt zich graag belangrijk. Dat gevoel is door ons gevoed door haar bijna overal haar zin in te geven. Zij, van haar kant, laat merken dat wij ook voor haar belangrijk zijn. We krijgen regelmatig een lik en ’s avonds als we naar bed gaan controleert zij even of we er wel echt in liggen en dan gaat zij ook weer slapen.
Zo kon het aantafel voorkomen dat ze heel ernstig zei: Eenvoudige boerenvrouw, wilt U mij de aardappels even aangeven? Ik zal mijn moeder, de koningin, over Uw goede daden inlichten en Uw beloning zal groot zijn. Wij vielen van de stoel van het lachen en speelden het spel mee. Maar ja, niemand heeft haar ooit opgehaald, behalve dan haar "prins", maar die had geen wit paard en geen kasteel. Het enige waar hij over regeert is een hardrockband. Maar ze zijn gelukkig.
Misschien heeft de twijfel toch weer toegeslagen en heeft zij een gesprek met Sierra gehad. Misschien denkt ze dat WIJ van Koninklijke bloede zijn, maar niet de verantwoording over een koninkrijk wilden dragen. Ten slotte vonden wij drie kinderen al een hele opgave. Leg een erwt bij het vrouwtje in haar bed, als ze het merkt is ze een prinses, zo zal ze Sierra hebben toegesproken.
Sierra is een gewillige hond, maar waar moest ze nou toch een erwt vandaan halen!!! Niet alleen gewillig, maar Sierra is ook slim, dus dacht ze: als het maar hard is. En zo begon het. Ik wilde mijn bed instappen en zag een grote kiezel, zeker 10 cm lang, breed en dik. Ik legde de steen in Sierra's mand en ging slapen.
Ja, dat was niet de bedoeling, dus de andere dag lag die steen er weer en weer legde ik hem in haar mand. Daarop ging Sierra tot meer actie over en legde naast de steen een tennisbal in bed. En ik legde ze er weer uit. Het is een kwestie van de langste adem, dacht ik. Maar Sierra nam maatregelen en legde twee stenen en een tennisbal in bed in de hoop dat ik ten minste één van de objecten over het hoofd zou zien. Ik besloot alles tegen het voeteneinde aan te leggen en net doen of ik het verder niet zag. Daarna legde Sierra niets meer erbij.
Wel zag ik haar een mailtje naar Celeste sturen met de boodschap: helaas, ze is niet van adel, want als je geen commentaar op twee stenen en een tennisbal hebt, is je huid niet zo gevoelig als bv van Doornroosje. Helaas, ik zal er mee leren leven. Geen donzen mand voor mij en geen biefstukjes. Ik dacht dat nu alles opgelost was, maar toen ik net op de bank plaats wilde nemen, wat zag ik daar liggen? Juist, een STEEN.